Maui Pacquiao

Salumay

2007-07-02T14:30:00.000+08:00

Sinisid ni Mark--- ang malamig na tubig sa mini-waterfall sa Salumay.

Ang flowing pool para sa mga bata. Dito ako naligo dahil medyo may kalaliman ang isang pool.

At dumating ang Wais Boys-- locals na may dalang Surf detergent bar para sa kanilang paliligo.

Seagull

2007-06-21T14:34:00.000+08:00

Sa loob ng Seagull in the Sky Mountain Resort

Ang daan patungong waterfall

Ang superdry na strawberry sa kanilang garden

Ang waterfall sa loob ng resort

Pagkatapos ng ulan. Nag-aagaw ang araw at gabi, ang init at hamog.

Dahil sobrang ginaw, umorder kami ng sinigang na hipon. Potah! Isang puno ng kalamansi yata ang ginamit na pampaasim.

Dahil din sa sobrang ginaw, ito na lang ang aming ginawa.

Nalasing ako noong gabing iyon. Si Mark ang katabi ko sa pagtulog. Walang photo.

bulaklak

2007-06-11T17:12:00.000+08:00

Eto ang ilan sa mga kuha ko sa Buda. Ewan ko ba at bakit nakafocus ang atensyon ko sa mga flowers.

Ang bango-bango, ang bango-bango
Ang bango-bango ng bulaklak

‘Pag inaamoy, ‘pag inaamoy
‘Pag inaamoy anong sarap

Ang bango-bango, ang sarap-sarap
Amuyin ang bulaklak

Ang laki-laki, ang laki-laki
Ang laki-laki ng bulaklak

Ang pula-pula, ang pula-pula
Ang pula-pula ng bulaklak

Ang laki-laki, ang pula-pula
Ng kulay ng bulaklak

Bubuka ang bulaklak, papasok ang reyna
Sasayaw ng Cha-Cha, ang saya-saya

Boom-ti-ya-ya, boom-ti-ya-ya, boom-ye-ye
Boom-ti-ya-ya, boom-ti-ya-ya, boom-ye-ye

Ang kapal-kapal, ang kapal-kapal
Ang kapal-kapal ng bulaklak

Merong maliit, merong malaki
Merong ding mabahong bulaklak

Merong makapal, merong manipis
Na uri ng bulaklak

Bulaklak (bulaklak, ang bango ng bulaklak)
Sa buhay ay kailangan nang magkakulay ang mundo

Boom-ti-ya-ya, boom-ti-ya-ya, boom-ye-ye [4x]

Break

2007-06-10T15:13:00.000+08:00

Matapos ang sobrang isang buwan na byahe ikot sa buong Mindanao at trabahong 6 am to 12 midnight, binigyan ko naman ng break ang sarili ko.

Nagbakasyon ako sa Buda (Bukidnon-Davao Road), ang little Baguio dito.

Sa Tugbok District pa lang ay nakita ko ito.

Ginutom ako, kaya ang ending ng mga buhay na isda ay eto:

Ang sarap.

Apo ni Zuma

2007-06-03T13:20:00.000+08:00

Gabi na ako umuwi ng bahay. Pagkapasok, isasara ko na sana ang pinto ng may napansing akong maitim at maliit na bagay sa dulo ng aking kaliwang mata. Tiningnan ko. Tama ang suspetsa ko. May ahas sa loob ng bahay.

Maliit lang naman ang ahas-- mga six inches lang ito. Pero ahas pa rin ito. Kaya ako, kinuha ang silya at pumatong.

Mga 30 minutes rin ako sa posisyong nakapatong sa silya. Ang ahas naman, nagtago sa isang sulok.

"Hindi pwede ito," naisip ko.

Dahan-dahan akong tumayo, di pa rin inaalis ang mata sa sulok kung saan nagtatago ang aking uninvited visitor. Kinuha ko ang kutsilyo. Kinuha ko rin ang isang ulo ng bawang. Madaliang dinikdik ang bawang at itinapon sa lugar kung saan naandon ang ahas. Wa epek.

Mag-iisang oras mula noong una ko syang makita, pero wala pa rin, ayaw pa ring gumalaw, gumapang palabas ng bahay.

Nagdesisyon na ako. Talagang hindi pwede ito. Hawak ang sandok sa kanang kamay at walis sa kaliwa, inatake ko sya.

Matapos ang isang minuto, patay siya.

Mabuhay si Maui! Mabuhay ang bagong kampeon!

Balik Davao

2007-05-30T19:13:00.000+08:00

Nakakapagod ang byahe.

Nang nakabalik na ako ng Davao, binigyan ko ng regalo ang aking sarili.

Mababaw lang naman ang aking kaligayahan.

OK na sa akin to.

at eto pa

Walang Kape

2007-05-27T15:27:00.000+08:00

Galing ng Linamon, dumiretso ako sa Iligan kung saan may ka-meeting naman akong isang kaibigan.

"Gusto ko kape," nasabi ko.

"Wala namang coffee shop dito e," sagot niya.

Nag-isip kami.

"Sa Red Ribbon na lang," sabi niya.

At sa Red Ribbon nga kami pumunta.

"Miss, brewed coffee," sabi ko.

"Ay wala kaming coffee," sagot sa akin.

"Hot choco na lang," sabi ko.

"Hindi rin available sir," sagot sa akin.

Di na ako nag-isip, automatic ang sagot ko: "Magsara na lang kaya kayo."

Smile lang ang girl.

"Iced tea na lang," sabi ng kasama ko.

"Samahan mo ng cake," dugtong ko.

OK na sana kami. Pinalampas na naman ang katotohanang walang kape at tsokolate. Pero may isa pang problema. Sira ang aircon sa Red Ribbon.

Eto ang pruweba:

Cakes lang yata ang pinapalamigan dito. Para sa customers, electric fan lang.

At dahil di na namin makayanan ang init sa Red Ribbon, lumipat kami kung saan may kape.

Dito kami napunta:

May kape at malamig ang lugar.

Pero di pa rin kami nakuntento. Di kasi pwedeng manigarilyo. Kaya ang ending namin at sa Marie's World Pizza Cafe and Restaurant. At sa smoking area ng Marie's World, ito ang nakita ko:

Salamat naman at buhay pa ang mga tartanilla ng Iligan.

Virgin

2007-05-25T13:30:00.000+08:00

Sa buong limang oras na byahe from Pagadian to Iligan, laging lumilingon ang babae at iniirapan ako. Ako naman, kunwari busy sa pagte-text kahit walang signal sa dinadaanang towns.

Pero wala syang nagawa. Hindi nya akong pwedeng awayin sa Iligan. Sa Linamon, which is the last town papuntang Iligan, ako bumaba.

Sa Linamon, naglunch kami ng isang kaibigan. Di naman gaanong bongga ang food. In fact, sa karenderya lang kami kumain. Pero sa loob ng karenderya, andaming boys, as in boys na bagets. Mga menor de edad.

Sa Linamon, first time kong nakatikim ng virgin. Masarap din sya. Manamis-namis. Gusto kong ulit-ulitin.

Eto sya.

Tuta!

2007-05-17T19:20:00.000+08:00

Bumyahe ako last week. From Davao City, lulan ng Cebu Pacific, pumunta ako ng Zamboanga kung saan naglunch with a friend. Pagkatapos ng lunch, sakay ng bus papuntang Ipil, Zamboanga Sibugay. May kinausap na tao sa Ipil, tapos natulog dahil nakakapagod ang tatlong oras na land trip.

Kinaumagahan, sakay uli ako ng bus papuntang Dipolog City. Anim na oras din ang byahe. Sa Dipolog, nagdinner with a friend uli. Overnite sa The Plaza Hotel.

Kinabukasan, byahe na naman papuntang Ozamiz City kung saan naglunch with a friend sa Gats resto/bar. After lunch, sakay na naman ng bus papuntang Pagadian City, dinner with friends, then tulog sa D Laville Resort (naubusan ako ng rooms hotels sa city dahil nakasabay kong dumating sa city ang Team Unity).

Kinabukasan, sa terminal ng bus papuntang Iligan City, may co-passenger akong may dalang tuta. Hindi cute ang puppy pero nakadamit ito at meron pang matching kadena.

Akala ng may-ari cute ang tuta niya. Isa itong askal. Isa itong asong kalye.

Ako: "(nag-iisip) Feeling mo siguro si Paris Hilton ka ha."

Ako: "(out loud) Di ba bawal ang animal sa loob ng aircon bus?"

Kondoktor: "OO sir. Bakit?"

Nguso ang pinangturo ko sa direkyon ng girl na may dalang tuta.

Nilapitan ng bus kondoktor ang girl. Nag-usap sila.

Girl: "May diaper naman sya e."

Ako: "Hindi naman ihi o tae ang problema."

Girl: "E ano?"

Ako: "Ang balahibo niya. Allergic kasi ako sa balahibo ng aso."

Walang naisagot ang girl.

Bago umandar papuntang Iligan City ang bus, bumaba ang girl. At sa limang oras na byahe from Pagadian to Iligan, ang puppy niyang askal ay nasa loob ng running board.

Hindi ako allergic sa balahibo ng aso. Ngayon, sabihin nyo sa akin, sino ang bitch?

Lami

2007-05-07T12:09:00.000+08:00

Meme—sa bisaya gay lingo ang ibig sabihin ay lami, na ang ibig sabihin ay masarap, malinamnam, delicious atbp.

Pero ibang meme ang binigay sa akin nina blogie at emman.

At dahil busy ako sa pag-ikot sa buong Mindanao dahil sa eleksyon-- hindi po ako kandidato, entertainer ako --eto na lang muna ang ipo-post ko.

Eto ang bigay ni Blogie: My favorite place in Davao (Region siguro ito) for…

COFFEE: Sa bahay lang. May supply ako ng Benguet Coffee from my Baguio City friends

DATES: Movie house. I can go down on my date in the dark. Hahaha

BIZ MEETINGS: By the sea

HANGING OUT: Blugre MTS

PARTYING: No more parties for me-- ang tagal bago makahada. hehehe

PIGGING OUT: Eat-All-You Can resto

MASSAGE: Firm Therapeutic Massage kung masahe ang habol ko. Asian massage kung may kasamang extra service. Hahaha!

WORKING OUT: I play tennis and badminton

WINDOW-SHOPPING: NCCC mall— mas malapit sa place ko

GETTING AWAY FROM IT ALL: Aguakan, Maragusan in Compostela Valley. Pumupunta ako don ng mag-isa.

Eto naman ang kay Emman: 10 little things that most people do not know about me...

1. I usually take a bath after I take a shit. Feeling ko kasi may remnants na natitira kung di ako naligo.

2. I won a barangay fiesta singing contest when I was a child. My winning piece: Looking through the eyes of love. Bata pa lang ako, pang-girl na ang kinanta ko.

3. Na nabasag ko ang isang set ng Noritake plates namin noong bata pa ako. Nabasag ito habang kumakanta ako ng “Macho, gwapito daw ako” ni Rico Puno. Pati pinggan nagprotesta.

4. That I once wore lace underwear kasi yon ang fetish ng straight hada ko. Super sikip sya at sumisilip si Junior.

5. That I did it, for several occasions, inside a Union Bank ATM booth along C.M. Recto Street kasi walang night shift security guard ang bangko. Isang baklang employee ng bangko rin ang nagsabi sa akin na i-lock ang booth from the inside, i-close ang blinds at ilagay ang Off-Line sign.

6. Na minsan sa aking buhay ay nanligaw ako ng girl. OK na sana, until one night. Galing sa sinehan ng nagdesisyon akong itigil na ang kalokohan. Nalaman ko na ang F nya ay P. Tinanong ba naman ako ng: “How do you pind the pilm?”

7. Na noong high school ako ay may nangyari sa amin ng first cousin (lalaki ito ha). Same age kami. Holy week bakasyon. Ewan ko kung ano ang mas masama: ang nangyari sa amin o ang fact na ginawa namin ito sa loob ng kwarto ng poong nazareno - life-size at more than 100 years old na that time - sa ancestral home namin sa laguna.

8. Na ang first time ko ay isang child molestation case. Elementary ako noon. Naka-boyscout uniform, nang may lumapit sa aking lalaki na nagpapatulong ilocate ang isang subdivision. Ako naman, pinanindigan ang boyscout motto na helpful. Ang ending: sa isang bakanteng lote ako minolestya.

9. Na noong college ako ay sumali ako sa scriptwriting contest ng ABS-CBN para sa writers pool nila. Ang roommate ko sa YMCA Manila Dorm (SM na ngayon) ang nagcommission sa akin para gumawa ng script. Libre coupon bond at merienda tuwing nagsusulat ako sa gabi. Di nakapasok sa Top 10. Years later, binigay ko kay Ricky Lee ang kopya ng script para sa one-on-one workshop sa bahay niya. Doon ko nalaman na nakapasok sya sa Top 20. Isa sa mga judges si Ricky Lee. Kung alam ko lang, baka nagka-break na ako sa scriptwriting.

10. Na inverted ang nipples ko. Pero kusa silang tumatayo kung nilalaro (how poetic). hehehe

Lafangan

2007-04-30T15:15:00.000+08:00

Kinain namin ang maja blanca ni Digna. Pati chicken feet ningat-ngat namin. Tawanan. Nakalimutan sandali ang problema ni Boyet.

Hawak ang chicken foot sa isang kamay, nagtanong si Digna: "Malaki ba naman yang iniiyakan mo?"

Di nakasagot agad si Boyet. Lahat kami naghihintay.

"Ano?" pilit ni Digna.

May sinabi si Boyet pero di namin maintindihan. Puno kasi bibig niya at sinabayan pa ito ng pag-inom ng coke.

Naghihintay pa rin kami ng sagot.

"Sabi ng Nanay, don't talk when your mouth is full daw," sabi ni Boyet.

"Ano nga? Malaki ba?" tanong uli ni Digna.

"Yun na nga, mouthful," sagot ni Boyet.

"Aaaaah," chorus namin.

"Gaano kalaki?" ayaw pa ring tumigil ni Digna.

"Basta," sagot ni Boyet.

"Kung mouthful sya," sabi ni Digna habang hinahawakan at parang iniexamine ang mukha ni Boyet, "nga-nga ka nga."

"Ha?" tanong ni Boyet.

"Open your mouth," utos ni Digna.

Binuka naman ng bakla ang bibig nya.

"Ay maliit," sabi ni Abel.

"Malaki," giit ni Boyet.

"Bakla, ang size ng lalaki relative yan sa size ng bibig ng bakla, or sa luwang ng pwerta niya," dugtong ni Abel.

Medyo mahina sa pick-up ang Boyet. Nag-isip pero kita pa rin sa mukha niya na di nya nakuha ang punto.

"Bakla, maliit lang ang bibig mo. Kung mouthful si lalaki para sa yo, ibig sabihin maliit din ang kanya," sabi ni Abel.

Biglang binuka ni Boyet ang bibig niya, napakalaking pagbuka, pati tonsils niya kita.

"Anong tawag mo don? Maliit?" tanong niya.

"Malaki nga," tanging nasabi ni Abel.

Balik kami sa pagkain ng maja blanca.

Maja Blanca

2007-04-23T11:11:00.000+08:00

Sa tuwing may okasyon, maja blanca ang dinadala ni Digna. Ang mga bakla, ini-expect ito.

Nag-umpisa ang pagdala niya ng maja blanca ilang taon na ang nakalipas. Isang party. Ang lahat bumili ng madadala sa kung saan -- napakaraming litsong manok, liempo, jelly roll, cake, 1.5 liters na coke, at iba pa. Pero ang Digna, nagluto ng maja blanca.

At ayon kay Digna, ganito ang pagluto:

Ingredients

½-cup cornstarch
½-cup white sugar
2-cups coconut milk
coconut cream from 1 grated coconut

Lutuin ang kakang gata sa mahinang apoy hanggang maging latik. Dapat golden yellow ang kulay ng latik at hindi sunog. Itabi ang latik.

Ipaghalo ang cornstarch at asukal, tapos ilagay ang ¼-cup of coco milk.

Pakuluin ang coco milk. Isalin ang cornstarch-sugar mixture, hanggang may consistency na ito.

Isalin sa muldahan.

Palamigin.

Ganon lang daw kasimple ang pagluluto niya. Wala itong mani o sweet corn sa ibabaw. At ito ang ikinaganda ng maja blanca ni Digna.

Sa tuwing binubuksan namin ang dala niyang tupperware, tumatawa kami.

Dahil sa ibabaw ng kanyang puting maja blanca ay inihaw na chicken feet.

2nd time

2007-04-18T12:21:00.000+08:00

"Anong tinitingin-tingin nyo dyan?!" ang pasigaw na tanong ni Boyet sa mga kapitbahay niyang nakatingin sa kanya.

"Hindi ito Pinoy Big Brother! Anong akala nyo, isang malaking plasma TV ang buhay ko?" dugtong ng bakla.

Wala syang natanggap na sagot. Parang wala ring narinig ang mga kapitbahay niya, tuloy pa rin ito sa pinapanood nila. At ang Boyet, pumasok na lang sa bahay niya.

Wala pang isang oras ay nagsidatingan na ang mga bakla. Todo comfort ang ginawa kay Boyet na on and off ang pag-iyak.

"Sinabi ko naman kasi sa yo," ang sabi ko kay Boyet.

Di sya umiimik. Tiningnan lang ako sabay iyak.

"Huwag mo ng sisihin," sabi sa akin ni Abel, kabarkada naming bakla.

Shut up na lang ako. Pati mga bakla shut up na rin.

"Hindi naman ito ang first time," sabi ni Boyet na ikinagulat ng lahat.

"Really?" sagot ni Abel.

"OO," sagot ni Boyet.

Eto ang kwento nya: Nahuli daw nya minsan na may nagtxt ng "Miss u na love" sa celphone ni Alfred. Confrontation scene ang kasunod. Inamin naman ng lalaki at nag-offer pa ito na hihiwalayan ang babae. Then and there, tinext ni lalaki si babae. Tigil na daw sila sa kanilang relasyon kasi nahuli daw sila ng "original na GF" niya. Malaking bagay kay Boyet ang linyang "original GF." Biglang nakalimutan nito ang pagtataksil ni Alfred.

Pero di tumigil ang girl, tinext uli si Alfred. Si lalaki naman, nagpakita ng honesty at pinabasa kay Boyet ang message.

"Sagutin mo," sabi ni Alfred sa kanya.

"Ayoko nga," sagot ni Boyet.

"Sige na. Para matigil na sya," pangungumbinsi ni Alfred.

At sinagot ni Boyet ang text ng babae.

"Hoy! GF nya to. Tumigil ka na!" ang reply niya.

"Sori," naman ang reply ng girl.

Pero di pa rin tumigil ang girl. Nagtext ito ng: "Matagal na kayo?"

Sa inis ni Boyet, sinagot niya ito ng: "OO. Live-in kami. Buntis ako."

Natawa lang si Alfred.

Si babae, feeling close. Nagtxt pa uli. "Pwede tayo kita, gusto kita makilala para friends tayo?"

Nainternalize na ng bakla ang kanyang pagiging girl. Nagreply siya. "Wag na, baka makasama sa baby."

Lalong lumakas ang tawa ni Alfred.

Si Boyet, nakalimutan ang kasalanan ni lalaki. Hanggang nitong huli.

"Ganon naman pala e, di naman pala first time. Mabuti na lang at nahuli mo," sabi ko.

Natahimik uli ang Boyet.

Walang nagsasalita nang dumating si Digna, the man formerly known as Ditos.

"Tama na ang drama, kain muna kayo," sabi niya, hawak sa kamay ang isang tupperware.

"Ano yan?" tanong ni Abel.

"Guess what?" sabi ni Digna.

"Ano nga?" tanong ko.

"Ano pa, e di yung favorite niyo. Maja Blanca," sagot ng bading.

Sumabog kami sa tawanan. Pati si Boyet, maluha-luha sa katatawa.

Itaktak mo

2007-04-15T17:54:00.000+08:00

Natigilan si Boyet. Sa harap niya si Alfred at ang kanyang babae, parehong nakayuko ang mga ulo, tila nagtatago sa mga balang dapat ay tumama sa kanila. Pero wala, di pumutok ang kalawanging baril.

Mabilis mag-isip si Boyet. Tulad ng mga pagsagot niya sa question and answer portion sa mga Miss Gay Pageants na sinalihan niya noong medyo bata-bata pa siya, mabilis itong mag-isip. Takbo sya sa kusina. At dahil di naman kalakihan ang kanyang bahay-- 100 square meters lang naman ang floor area --nakabalik sya agad.

"Mga putang-ina!" sigaw niya, pati mga luhaang mata niya nagmumura.

At sa kanang kamay niya hawak ang isang itak.

Di lang yan, sa kaliwang kamay ay hawak ang butcher's knife.

Takbo ang girl palabas ng bahay. Si Alfred, takbo rin.

Ewan at bakit di tinuluyang tagain ni Boyet ang dalawa. Kaya naman kasi nyang gawin yon, pero di nya ginawa. Pero hinabol pa rin nya ang dalawa, tila nananakot lang.

Effective naman ang pananakot niya. Mabilis ang takbo ng dalawa, mula sa bahay, palabas ng gate, hanggang kalsada, at naglaho sa mga kabahayan.

At ang Boyet, sa gitna ng daan, binuhay si Andres Bonifacio sa katawan ni Nora Daza.

Bullets Over...

2007-04-12T12:14:00.000+08:00

Eto pa ang isang kaibigan ko-- si Boyet. Isang designer. Magaling kung sa magaling. Di nga lang nabigyan ng break. Kasi walang pang-puhunan para mag-open ng sarili niyang shop. At kahit sa galing niya, nangangamuhan pa rin. Designer sa isang shop na di naman niya pag-aarii.

At dahil nga magaganda naman ang designs nya at marami syang clients, may karapatan si Boyet na humingi ng malaking sweldo sa kanyang amo. At dahil doon, medyo angat sa buhay ang bakla.

Sa pera niya, nakayanan nyang kumuha ng bahay sa National Housing Authority sa Buhangin District. Simple lang ang bahay. Kwadrado ang porma. Low-cost baga. Kung titingnan sa labas, wala itong pinagkaiba sa ibang bahay sa buong subdivision. Box-type lahat. Pero sa loob nito, lumabas ang pagka-artist ng bakla.

At dahil nga may sariling ng love nest ang bakla, kailangan din niya ng love interest. Dito pumasok sa eksena si Alfred-- gwapo, maganda ang katawan. Ayon kay Boyet, mabait daw. Ayon sa ibang bakla, di naman ganon ka-bait ang lalaki.

Sobrang isang taon na ring live-in ang dalawa. Si Alfred nag-aaral sa isang unibersidad. Kumukuha ng kursong civil engineering. Ang claim ni Boyet-- di naman daw sya ang nagpapaaral, dagdag allowance lang daw ang binibigay niya. Free board and lodging din daw. Pero ang mga bakla, ayaw maniwala. Ang sabi nila-- si Boyet ang gumagasta sa lahat.

Whatever. Yan lagi ang sagot ni Boyet. Ang importante ay masaya sya. Hanggang sa nagsimula syang magdudang may babae si Alfred.

Noong isang araw, nawala na ang pagdududa ni Boyet. Nalaman nya ang katotohanan. May babae nga si Alfred.

Umalis sya ng bahay para magtrabaho. Ang Alfred, naiwan dahil wala namang pasok. Pero imbes na sa shop ang punta, hanggang kanto lang ang taxi na sinakyan ni Boyet. Sa loob ng sasakyan, doon naghintay ang bakla-- di inaalis ang mga mata sa gate ng bahay niya.

Ilang minuto lang ang lumipas mula ng "umalis" siya, pumasok ang babae sa gate.

Binayaran ni Boyet ang patak sa metro ng taxi. Di na hinintay pa ang sukli. Bumaba ito. Nagmamadaling naglakad papuntang bahay niya. Pumasok ng gate. Dumiretso sa pinto. Dinatnan si Alfred at ang babae na nakupo sa sofa.

Umiyak ang bakla. Nilabas ang baril sa kanyang shoulder bag.

"Mga hayop kayo!" sigaw ng bakla sabay pisil sa gatilyo ng baril.

Ilang beses ding nagclick ang gatilyo. Nakapikit pa ang bakla ang habang ginagawa ito. Pagdilat nya, naandon pa rin si Alfred at ang babae. Buhay pa sila. Wala ni isang tama. Wala ni daplos. Wala ni isang patak ng dugo.

Tiningnan ni Boyet ang baril. Di ito pumutok. Kalawangin na kasi.

Halimuyak ng Babae

2007-04-09T10:52:00.000+08:00

Siya si Digna. Dating Ditos ang pangalan. Nang magtrabaho sa isang parlor, binago ng amo nya ang kanyang name.

"Pangit ang Ditos, medyo sosyal dapat," sabi ng amo niyang si Jam.

Di nakapagsalita ang Ditos.

"Mula ngayon Digna na ang tawag sa yo. Digna Brillantes," ang deklarasyon ni Jam.

"Brillantes?" tanong ng bakla.

"OO. Pag may nagtanong na kung kaano-ano mo ang mga Brillantes sa Compostela Valley, sabihin mong mga kamag-anak mo sila. O di ba, sosyal?" sagot ni Jam.

Isang rich, political family ang mga Brillantes sa Compostela Valley. Operator lang naman sila ng ilang tunnels ng gold sa Monkayo town.

Pero hindi ang pagiging Digna Brillantes ni Ditos ang kwento. May nangyaring pwedeng maging dahilan para itakwil siya ng kanyang mga "kamag-anak."

Madaling araw kahapon, Easter Sunday, naglandi ang bakla. Maagang nagising para sa "salubong." Pero di nakarating sa simbahan. Sa jeep pa lang ay gumawa na ng sarili nyang milagro ang bakla. Nagpa-cute sa katabing lalaking pasahero. Binulungan itong bumaba ng jeep at maghanap ng lugar kung saan ise-celebrate ang pasko ng pagkabuhay.

Sa isang madilim na lugar, dinala ni Digna ang lalaki. Inumpisahan ang dapat mangyari. Magaling si Digna. Magaling din ang lalaki.

Sa kalagitnaan ng makamundong gawain para makarating sa langit, biglang napamura ang lalaki.

"Putang-ina naman," sabi ng lalaki.

Walang nagawa ang Digna. Kasalanan niya. Umutot sya.

News Flash

2007-04-02T11:29:00.000+08:00

Dahil bakla ako, kailangang makipag-bonding din ako sa mga kapwa ko bakla. Kailangang join ako sa pinoy gay bloggers. Kailangan ding "bosohan" ko si Migs.

Sa harap ng salamin

2007-04-01T13:56:00.000+08:00

Maaga akong nagising kaninang umaga. Actually, madaling araw pa lang ay gising na ako. Nope, hindi po ako sisimba dahil Palm Sunday. Ewan ko ba kung bakit, pero mula noong sinabi ni Mama ang "kanyang katotohanan," di na ako mapalagay-- late na ako kung matulog pero ang aga ko namang nagigising.

Sa harap ng salamin, sinuri ko kung may hawig ba kami ni Manny. Wala.

"Baka di kayo identical twins," sabi ni Mama sa akin noong isang araw.

"Baka di kami kambal," mabilis na dugtong ko.

"Sabi ng midwife, sure daw sya," mabilis ding dugtong ni Mama.

"Ma, bakla ako. Barumbado si Manny," sabi ko.

Di sya nakadugtong. End of conversation.

Wala nga kaming kahit katiting na hawig ni Manny. At kung totoo man na kambal kami, sino ang mas matanda sa amin. Kuya ko ba sya? O ate nya ako?

Litong-lito na ako. At sa harap ng salamin sa aking kwarto, kumanta ako.

Mahina na pagkanta, halos bulong lang.

Look at me
You may think you see
Who I really am
But you’ll never know me
Every day, is as if I play apart
Now I see
If I wear a mask
I can fool the world
But I can not fool
My heart

Medyo malakas na.

Who is that girl I see
Staring straight back at me?
When will my reflection show
Who I am inside?

Di ko alam ang sunod na linya. Hum na lang ako.

At sa huli, binirit ko na.

Who is that girl I see
Staring straight back at me?
Why is my reflection
Someone I don’t know?
Must I pretend that i’m
Someone else for all time?
When will my reflection show
Who I am ins--ahahaha

Biglang may katok sa pinto.

"Natutulog pa kami ng Papa mo," sabi ni Mama.

Wikipedia

2007-03-31T10:26:00.000+08:00

Kinakabahan ako. Ayon sa internet:

Manny Pacquiao
Mula sa Tagalog Wikipedia, ang malayang ensiklopedya.

Si Emmanuel "Manny" Pacquiao, (ipinanganak Disyembre 17, 1978) kilala sa palayaw na "Pacman", ay ang kasalukuyang People's Featherweight Kampeon ng Mundo (mula pa noong 2003), dating Kampeon ng IBF Super Bantamweight (2001 hanggang 2004), at dating Kampeon ng WBC Flyweight Champion (1998 hanggang 1999). Sa gulang ng 25 taon, nagkamit na siya ng 41 mga panalo, 3 mga talo, at 2 mga tabla, kasama ang 30 panalo na knockout ang kalaban.

Talagang nakakakaba. Pareho kami ng birthday ni Manny.

28

2007-03-29T14:02:00.000+08:00

Umalis ako ng bahay matapos ang nakakagulat na news ni Mama.

“Ano nangyari sa yo?” tanong ni Robert.

“Wala,” sagot ko.

Si Robert ang isa sa mga barkada ko. Bading din.

“Kanina ka pa tahimik. Nag-away na naman kayo ni Bryan?” tanong niya.

“Hindi a,” sagot ko.

Si Bryan ang “kunwari” boyfriend ko. Kunwari, dahil di naman ako sure kung kami nga or kung talagang close lang kami sa isa’t-isa.

“E ano nga nangyayari sa yo?” tanong ulit ni Robert.

“Wala. Wala lang siguro akong ganang lumabas ngayon,” sagot ko.

“E bakit ka pa lumabas?” tanong niya.

“Kasi naka-oo na ako sa yo,” sagot ko.

“Nagtxt ka na lang sana na di na tayo lalabas,” sabi niya.

“Well, we’re here na. Saan na nga ba yung date mo?” tanong ko.

“Parating na raw,” sagot niya.

“Pagdating niya, alis na ako,” sabi ko.

“Uuwi ka na?” tanong niya.

“OO,” sagot ko.

At nang dumating na ang date ni Robert, na feeling ko ay mas bading pa sa kanya, umalis ako. Pero di ako dumiretso sa bahay. Tulad ng napapanood sa mga pelikula, naglakad ako. Di alam sa patungo. Walang direksyon.

Gulong-gulo ang isip ko. Ang tanda-tanda ko na para magkaproblema ng ganito. 28 years old na ako. 28 years na nag-akalang tunay na unica hija ng aking mga magulang. 28 years na nabuhay sa kasinungalingan.

Opo, 28 years old na ako. Ipinanganak ako noong December 17, 1978.

Ang Katotohanan

2007-03-28T16:59:00.001+08:00

Hithit-buga. Hithit-buga. Hithit-buga.

Yan ang ginawa ng nanay sa harap ko.

“May importante akong sasabihin sayo anak,” sabi niya.

Sa isip ko: “Kung ganon e di sabihin nyo na, hindi yang binubugahan nyo ako ng usok.” Pero di ko nasabi.

“Alam mo ba na mahal na mahal kita?” sabi niya.

“OO naman, anak nyo ako e,” sagot ko.

Ngumiti lang sya. Tapos, isang hithit-buga na naman.

“Sige na Ma, sabihin nyo na ang sasabihin nyo. May lakad pa ako,” sabi ko.

“Saan ka na naman pupunta?” tanong niya.

“May lakad ang barkada,” sagot ko.

“Mas importante pa itong sasabihin ko kesa sa lakad na yan,” sabi niya.

“Kaya nga sabihin nyo na e,” mabilis na sabi ko.

Inumpisahan niya ang kwento. Kesyo nagkita raw sila ng isang dating kaibigan. Kesyo matagal-tagal raw silang di nagkita nito.

Sa isip ko uli: “E ano naman ang koneksyon nito sa sasabihin sa akin?”

“Etong kaibigang ito ay isang midwife,” sabi niya.

“Tapos?” tanong ko.

“Sya nagpaanak sa yo,” sagot ni Mama.

“Tapos?” tanong ko uli.

“Di na kami nagkita mula noong…” sagot niya.

“Mula noong ano?” nakukulitan na ako.

Biglang umiyak si Mama.

“Ma? Ano ba? Bakit ka umiiyak?” tanong ko.

Matagal bago sya nakasagot.

“Ngayon lang uli kami nagkita mula noong ibinigay ka nya sa akin,” sagot ni Mama.

Toink!

Ako naman ang hindi makaimik. Si Mama, iyak pa rin.

“Hindi kita totoong anak,” sabi nya.

“Ha?” tanong ko.

“OO, di kita totoong anak,” at inulit pa.

Sa isip ko uli: “Kung di lang kita nanay siguro ay nasuntok na kita.”

“Di kami magkaanak ng tatay mo kaya inampon ka namin,” sabi niya.

“Bakit ngayon nyo lang sinabi sa akin yan?” tanong ko.

“Ayaw ka namin masaktan,” sagot niya.

“E ano pala ginagawa nyo ngayon? Di ba sinasaktan nyo pa rin ako?” tanong ko.

Di sya sumagot. Iyak pa rin sya.

Matagal bago ako nakapagsalita.

“Sino pala ang tunay kong mga magulang?” tanong ko.

Matagal din bago sya nakapagsalita.

“Di ko alam,” sagot niya.

“Kung di nyo alam, sana ay di nyo na sinabi na ampon lang ako,” inis na ako.

“Pero alam ko kung sino kakambal mo,” sabi niya.

Sa isip ko uli: “Aba Super Twins pa ang drama ko ngayon.”

“Sino?” mahina lang ang boses ko.

“Si Manny Pacquiao,” sagot niya.

Sa isip ko uli: “Mama, isa kang baliw.”